Elvin Jabizadeh

Biz, adətən, xüsusilə geopolitik qeyri-müəyyənliyin müasir dövründə dünyanın sonu qorxusunu yaşayırıq. Amma  indi Slavoj Žižek iddia edir ki, dünyanın sonu artıq gəlib-çatmış ola bilər. Žižek deyir ki, tarixin sonu nə qlobal sülh, nə də qlobal katastrof yox, eyni şeyin sonsuz təkrarıdır. O, Şimali və Cənubi Koreyanın kvant dolaşıqlığı adlandırdığı vəziyyətindən yola çıxaraq, tarixin sonunun emblematik bir düşmənə qarşı səfərbərliklə rahat bir etinasızlıq arasında gərginlikdə olduğunu müdafiə edir.  Dünyanın sonu ilə bağlı istər xəyali, istər əksinə olan təsvirlər medianı bürüyür. Alenka Zupančič ironik şəkildə qeyd etmişdi ki, dünyanın sonundan çox şey gözləməmək lazımdı - o, bizi məyus edə bilər.  Mən də bənzər sentiment təklif edirəm, sadəcə bir az fərqli ifadə edilmişini: narahat olmayın, tez ya gec son gələcək.  Bu təsəlli dünyanın sonu barədə kifayət qədər danışıb, narahat olsaq, bəlkə də o baş verməz - deyə bir inancı hədəfləyir. Bu da təbii olaraq belə bir sua...

  A woman is being beaten in the middle of the road; numerous cars and pedestrians pass by, yet no one intervenes. The police forcibly throw someone into a car; someone is being treated unfairly at work, and we stay silent. These examples lead us to an interesting psychological phenomenon — Diffusion of Responsibility.    Diffusion of Responsibility occurs when an individual who should make a decision or take action waits for someone else to do it. As the number of participants in a group increases, the likelihood of anyone taking action decreases, as everyone expects someone else to step in. In other words, everyone is waiting for someone else to do something, and because everyone waits, no one does anything—a paradoxical situation. This can also be illustrated with larger examples from real life. For instance, during World War II, those who committed atrocities defended their actions in court by relying on this phenomenon. They claimed that they were simply following or...

  In Iran, a woman shook the oppressive regime to its core by undressing, disregarding all the brutal consequences that the regime could unleash upon her. This act continues the protests sparked by Mahsa Amini's murder, which led to over 500 deaths. Following these protests, the regime temporarily disbanded the morality police, only to reactivate them once control was reestablished. Yet even in this environment, for months now, some Iranian women have been individually protesting by refusing to wear the hijab. This Iranian student’s brave act met with vile comments on major social media platforms. We could sum up these comments under the headline of “Victim Blaming.” This woman was harassed at university by Basij forces, and she was protesting this treatment. She was, in essence, a victim—a symbol of the millions of Iranian women forced into a life of repression under mandatory hijab laws.   Let’s discuss victim blaming a bit.  Victim blaming is a psychological and sociol...