Nənəmin nağıllarında göydən üç alma düşürdü. Bizsə dörd qardaş idik. Almaları daha ədalətli bölək deyə birini öldürdük. Biganəlik bizim ailəvi silahımız oldu. Uzaq, bivec və soyuq olduq: dördüncünün qəfil qeybinə əhəmiyyət vermədik. İnsanı biganəlik və tənhalıqdan daha işgəncə ilə öldürən silah hələ icad edilməyib. Valideynlərimizin həyasızlığı o müddətdə elə dəhşətli həddə çatdı ki, bizi qışda yay tətilinə inandırdı. Hətta həmin tətildən biz də arzuladıq. Maraqlı səslənirdi: biz qışın soyuğunda səhər tezdən üşüyəcəyimiz kənd məktəbinə qaçırıq, o isə şəhərdə isti yatağında dincəlir. Soyuq məzarda səssiz uzandığını öyrənənə qədər hər səhər yuxudan qalxanda bütün günah ondaymış kimi dördüncünü söyür, onu ən iyrənc şəkildə yad edirdik. Kiçik qardaşları belə vəziyyətdə tək qoymaq heç bir böyük qardaşa yaraşmaz axı... Öyrənəndə ki, o cılız bədəni həmin soyuqda yerin altında üşüyürmüş, bədənimdən nəsə qopdu. İllərdir həmin qopan hissə bərpa olmur. Heç yenilənmir də. Dördüncü almanı...