Biganəlik bizim ailəvi silahımız oldu. Uzaq, bivec və soyuq olduq: dördüncünün qəfil qeybinə əhəmiyyət vermədik. İnsanı biganəlik və tənhalıqdan daha işgəncə ilə öldürən silah hələ icad edilməyib. Valideynlərimizin həyasızlığı o müddətdə elə dəhşətli həddə çatdı ki, bizi qışda yay tətilinə inandırdı. Hətta həmin tətildən biz də arzuladıq. Maraqlı səslənirdi: biz qışın soyuğunda səhər tezdən üşüyəcəyimiz kənd məktəbinə qaçırıq, o isə şəhərdə isti yatağında dincəlir. Soyuq məzarda səssiz uzandığını öyrənənə qədər hər səhər yuxudan qalxanda bütün günah ondaymış kimi dördüncünü söyür, onu ən iyrənc şəkildə yad edirdik. Kiçik qardaşları belə vəziyyətdə tək qoymaq heç bir böyük qardaşa yaraşmaz axı... Öyrənəndə ki, o cılız bədəni həmin soyuqda yerin altında üşüyürmüş, bədənimdən nəsə qopdu. İllərdir həmin qopan hissə bərpa olmur. Heç yenilənmir də.
Dördüncü almanı məndən daha çox sevirdi. Hətta ən sevdiyi meyvə də alma idi. Heç bir növünə, formasına fərq qoymur, almanı bütöv halda içəri ötürürdü.
Mənimkisə heyva idi. Tez-tez xəstələndiyim üçün dənələrindən hazırlanan suyun şəfalı olması bir yana, heyvanı qızardıb yeməkdən ötrü sözün əsl mənasında ürəyim gedirdi. Deyirlər, alma daha xeyirlidi, üstəlik, almanın vitamini qabığındadı. Amma mikrobları da. Ola bilsin... Bəlkə də almanın şəfalı dənələri yoxdu deyə sağ qalan mən oldum. Heyva sağ olsun...
Dördüncü son nəfəsinin gəldiyini hiss edəndə alma istəyib. Kimsə mənə deməsə də, bundan əminəm. Həmin səhnə illərlə gözümün qarşısında bir tablo tək asılıb qalıb... O son almanı ona vermək üçün nələrdən keçməzdim ki... Ya da yox! Ona sonuncu almanı verən adamı boğub öldürərdim. Axı hara tələsirdi? O yubatdıqca, alma vermədikcə dördüncünün həyatı da uzanardı. Əlbəttə, bu, çox poetik səslənə bilər. Bəs inanca nə deməli?
İnsanın ilk günahının alma ilə bağlılığı mənə heç vaxt məntiqli gəlməyib. Amma məhz dördüncünün ölümündən sonra biz öz sevimli cənnətimizdən qovulduq: şəhərə köçdük. Dördüncüyə qismən daha yaxın - 15 dəqiqəlik məsafəyə.
Yolda kiçik bir qəza yaşadıq: təkəri çıxan maşın min metrlik hündürlükdən aşağı doğru getməyə başladı və xoşbəxtlikdən bir alma ağacına toxunub, dərəyə aşmadan dayandı. Yəqin ki, ağac təkcə mənim yuxumda alma ağacı idi. Çinar və ya dəmirağacı yox, məhz alma... Nə deyəsən? Məni hər pis vəziyyətdən xilas edən dördüncü indi də almaları ilə ailəmizi qorumuşdu. Hərçənd, o aralar xilas olmaq mənim üçün heç nə ifadə etmədi.
İlk dəfə məzarına gedəndə alma aparmışdım. İnanırdım ki, qəfil peyda olacaq, o sakit və ən dərindən gələn gülüşü ilə üzümə baxıb almanı alacaq və şirəsi dodaqlarından dağıla-dağıla yeyəcək. Bu hiss özü ilə elə dəhşətli qorxular gətirirdi ki. Qardaş olanda nə olar, o ki artıq ölüdür...
Sonralar bütün həyatımı son cümlədəki acınacaqlı faktı inkar etməklə keçirmək istədim. Natamam qalan hər şeyi tamamlamaq üçün: mənim olmayan ağrıları və adı daşımaqla. Məncə, ilk işim yaxşı bir alma ağacı əkmək olardı. Məzarı başında, ya da hardasa. Təsadüfi bir yerdə... Alma yeyən hər kəsdə dördüncü əlaməti yaransın deyə. Bütün insanlıqda... Əgər mümkünsə...
Artıq heyva sevgim əvvəlki kimi güclü deyil. Səbəbini bilmirəm, amma çevrilməmin əlaməti kimi görürəm bunu. Çaxır və alma tandemini kəşf edəndən sonra isə ölümə nifrətim birə on artıb. Dördüncünü bu daddan məhrum etdiyi üçün... Axı, elə bu dəqiqə, tam bu anda o həzzi paylaşa bilərdik.
Əvəzini çıxmağa çalışıram. İçdiyim hər dördüncü içki, sevdiyim hər dördüncü qız, daddığım hər dördüncü dad, komandamın vurduğu hər dördüncü qol onundu. Ümumiyyətlə dördüncü olan hər şeyim...
Elvin Jabizadeh, 29.08.2018
Comments
Post a Comment